Niet alleen kindjes houden je uit je slaap... of toch?

Enkele dagen geleden zat ik met Raf voor de computer. Hij vindt het leuk om op het toetsenbord te tokkelen en op zich kan dat geen kwaad. Toen ging het mis. Plots was mijn scherm helemaal ingezoomd en ik kreeg het niet meer terug goed. Ik heb de computer dan maar afgezet in de hoop dat alles bij de heropstart weer normaal zou zijn.
's Avonds als mijn ventje de computer aan wil zetten wil dat maar niet lukken. De computer vindt geen opstartschijf meer. Ik sta er niet echt bij stil en denk dat dat wel weer goed komt, totdat ik in bed kruip.
Raf slaapt super flink, dus er is geen reden om dat ook niet te doen, maar ik kan de slaap niet vatten. Ik denk aan alle foto's die we het laaste jaar (lees sinds de geboorte van Raf) genomen hebben, maar waarvan we nog geen back-up, laat staan afdrukken, hebben gemaakt. Help!! Mijn hart staat stil. Stel dat we geen foto's hebben van die eerste momenten samen net na de geboorte of van dat eerste weekje in de Ardennen, dat eerste badje, de eerste keer zitten, kruipen, lopen. De foto's van zijn verjaardag met zijn mooie kroon voor de tent in Frankrijk, allemaal weg. Ik moet naar beneden om mijn hart te luchten bij mijn ventje die probeert om me gerust te stellen. Dat lukt een beetje.

Als ik de volgende dag thuis kom, heeft mijn schatje de computer gefixt dankzij de opstartcd en van alle foto's een back-up gemaakt. Oef!! Les geleerd, vanavond druk ik foto's af!!!